By: John Nayr N. Tandaan of Grade 10A – Newton
Magkahalong lungkot at kaba ang naramdaman ko—lungkot dahil alam kong ito na ang huli kong kamping, at kaba dahil sa dinami-rami ng pagkakataon, ngayon pa ako naging lider. Hindi ako sanay sa bigat ng responsibilidad, ngunit pinili kong manindigan para sa grupo. Sa gitna ng disyerto itinayo ang aming campsite, at dahil limitado ang kagamitan, naging mas mabigat ang hamon ng pag-oorganisa. Mahirap ang biyahe, subalit dahil sa pagtutulungan ng bawat isa, unti-unting gumaan ang lahat.
Sa simula, tila maayos ang takbo ng aming plano—kumpleto ang gamit, mula sa mga tent hanggang sa kalan, at sagana ang aming baon. Ngunit ang hindi ko napaghandaan ay ang pamumuno sa isang masigla at magulong grupo. Hindi kalakasan ang aking boses, at nang makalimutan kong magdala ng sipol, napilitan akong lakasan ang sigaw hanggang sa ako’y mamaos. Sa bandang huli, mga senyas at kumpas na lamang ang aking sandata upang marinig at masunod.
Higit pa sa point system o sa pressure na maabot ang aming layunin, ang tunay na pagsubok ay ang pamunuan ang grupo sa gitna ng pagod at init ng disyerto. May mga sandaling nagduda ako sa aking kakayahan, ngunit doon ko rin natutuhan ang isang mahalagang aral—na sa kabila ng pagod at pressure, kailangang maglaan ng oras para sa saya. Hindi ko malilimutan ang tawanan habang sabay-sabay kaming nagluluto; sa mga sandaling iyon, napawi ang tensyon at napalitan ng pagkakaisa. Sa huli, kahit pagod at paos, naitayo namin ang aming mga tent nang may ngiti at pagmamalaki.
Ang huling kamping na ito ay hindi lamang pagtatapos ng isang gawain, kundi simula ng mas malalim na pagkakaibigan. Ang mga kaklaseng dati’y simpleng nakakasalubong ko sa koridor ay naging mga taong maaasahan at karamay. Habang tinutupi namin ang mga tent at unti-unting nawawala ang usok mula sa kalan, napagtanto ko na hindi lamang gamit ang aking inimpake pauwi. Baon ko ang aral na ang pamumuno ay hindi nasusukat sa lakas ng boses o bagsik ng sipol, kundi sa tibay ng loob at malasakit sa kapwa.
Maaaring ito na ang huli kong kamping, ngunit dala ko pauwi ang mga alaala, aral, at pagkakaibigang mananatili kahit tapos na ang aming paglalakbay.